حكيم سترگ آقا محمّد رضا قمشه‌اى « 1 » متخلّص به « صهبا » در سال 1241 ه . ق در قمشهء اصفهان متولّد شد . پس از دوران صباوت به ارشاد پدرش شيخ ابو القاسم وارد حوزهء درسى اصفهان شد و در دامن پر شفقت حكيم متألّه مير سيّد حسن مدرّس پرورش يافت . پس از تحصيل مقدّمات علوم در اصفهان ، به حوزهء فلسفهء ملّا محمّد جعفر لنگرودى لاهيجى و ميرزا حسن نورى وارد شد و همگام آن در حوزهء عرفانى آقا سيّد رضى لاريجانى توشه‌ها اندوخت . سپس به مسقط الرأس خود ، قمشه ، بازگشت و شاگردان متعدّدى در آن سامان تربيت نمود ، كه مشهورترين آنان ، حكيم ميرزا نصر اللّه قمشه‌اى و حكيم ملا محمّد مهدى قمشه‌اى مىباشند . در خشكسالى 1288 ه . ق . بيشتر اموال خود را فروخت و صرف تأمين حاجات نيازمندان نمود ، در سال 1294 ه . ق . به جهت تصاحب غصبى پاره‌اى از اموالش به دادخواست به تهران رفت و به واسطهء خواهش جمعى از طلّاب در حوزهء تهران ماند و به تربيت شاگردان مختلف همّت ورزيد . به سبب مهاجرت حكيم صهبا از قمشه به تهران ، و برقرار بودن حوزهء درسى ميرزا ابو الحسن جلوه ، آقا على مدرّس زنوزى و آقا ميرزا حسن سبزوارى ، رفته رفته ، حوزهء علوم عقلى از اصفهان به تهران انتقال يافت و اساتيد مبرّزى همچون ميرزا حسن كرمانشاهى ، آقا مير شهاب نيريزى و آقا ميرزا هاشم اشكورى از آن حوزه بيرون آمدند .

--> ( 1 ) - چون بخشى از آثار كنگره بزرگداشت حكيم صهبا مختصّ گزارش زندگى و ذكر شاگردان وى است ، از اطناب كلام در اين مقام خوددارى شد .